ΝομοΣοφία

φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, δίκαιο

Δημοτική Ποίηση

leave a comment »

ali-pasha.jpg

Τ’ έχουν της Γκούρας τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα,

Πόχουν μεγάλη κορυφή, στα σύγνεφα κρυμμένη ;

Μην τάχα μπόρες και βροχές, σεισμοί κι αστροπελέκια

 Τα παραδέρνουν άκοπα και τα βαρυχτυπάνε !

Αρματωλός εξακουστός, λιοντάρι των Αγράφων.

Εις το όνομά του έτρεμε η γης όπου πατούσε,

Όταν περνούσε τα βουνά γέρνουν ν’ τον χαιρετήσουν.

Σκούζουν αετοί στα σύγνεφα, στα έλατα τ’ αηδόνια,

Δέντρα, βουνά και σύγνεφα, λουλούδια και γεράκια, τρέμουν, σπαράζουν στ’ όνομα του κλέφτη Κατζαντώνη !

Χαρά στη μάνα πόκαμε τέτοιο παιδί λιοντάρι

Και στ’ Αγραφα που γέννησαν τον ξακουσμένο κλέφτη.

Λυπήθηκε ο πλάστης μας το σκλαβωμένο γένος.

Τον Κατζαντώνην έστειλε για να ελευθερώση

Την δύστυχη πατρίδα μας που ζωντανήν εκράτει

Στα σιδερένια νύχια του το τρομερό θηρίο,

Ο φοβερός Αλήπασσας τσ’ Αρβανιτιάς ο κλέφτης.

Ήλιε στον κόσμο μη φανής, χορτάρια μαραθήτε,

Ποτάμια πάψτε το νερό και σεις βουνά ραγίστε.

Και σεις λουλούδια του Μαϊού πλέον μη πρασινίστε.

Εξακουσμένα Άγραφα και κλέφτικα λημέρια,

Κλάψετε με μαύρα δάκρυα, φορέσετε τα μαύρα.

Φεύγα τη γη, ελευθεριά, αφού η γη σε διώχνει,

Μαύρο μανδύα φόρεσε κι ανέβα στα ουράνια,

Κι ούλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού, στεφάνι διαμαντένιο,

Βάλετα στο κεφάλι σου το χιλιοπικραμένο.

Έχε τα μαύρα σύγνεφα για φοβερό σου θρόνο,

Έχε τα μαύρα σύγνεφα για φοβερό σου θρόνο,

Έχε για μάτι αστραπή, σπαθί τ’ αστροπελέκι.

Το γυιό σου τον μονάκριβο τον κλέφτη Κατζαντώνη,

Όπου τον κόσμο τρόμαξε το φοβερ’ όνομά του

Τον πιάσανε και ζωντανόν στα Γιάννινα τον σέρνουν.

Το γκαρδιακό τ’ αδέρφι του, ο Γιώργος ο Χασιώτης,

Δεμένος με τα σίδερα μαζί ακολουθάει.

Και τη Λαμπρή ανήμερα στον πλάτανο τους σέρνουν.

Ο Κατζαντώνης γύρισε και λέγει του χασιώτη.

«Καρδιά Χασιώτη μ’ αδερφέ, και μη λιγοκαρδίζης,

εκαμαμε το χρέος μας σαν άξια παλικάρια,

τ’ Άγραφα τα ποτίσαμε με αρβανίτων γαίμα.

Ποτέ δεν εδειλιάσαμε. Στο θάνατό μας τλωρα,

Βάλε καρδιά ‘πο σίδερο και θάνατο μη τρέμης !

Σήμερα, Γιώργο, ο Χριστός ανέβη στα ουράνια,

Και σαν μας σφάξουν σήμερα στους ουρανούς θα πάμε !»

«πόσε αδέρφι μου πιστό, καϋμένε Λεπενιώτη

και συ Φραγγίστα μ’ αδερφέ, πιστό μου παλικάρι,

εμάς θα μας σκοτώσουνε και σεις μένετε πίσω.

Το γαίμα μας που θα χυθεί, εκδίκηση ζητάει.

Μη πάψετε τον πόλεμο, και μη λιγοκαρδήστε.

Συνάξτε τα μπουλούκια μου τ’ άξια μου παλικάρια.

Και πες τους αν μ’ αγαπάν, το γαίμα μου να πάρουν.

Και αν εμείς πεθάνωμε, εσείς που μέντε πίσω

Τη δύστυχη πατρίδα μας θα να την ξεσκλαβώστε»[1].


[1] Λαϊκό δημιούργημα των χρόνων του Φραγγίστα [μέσα 19ου αιώνα].

Advertisements

Written by nomosophia

24 Μαρτίου, 2008 στις 14:58

Αναρτήθηκε στις Γενικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: