ΝομοΣοφία

φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, δίκαιο

ποίηση

leave a comment »

Ζαχαρίας Παπαντωνίου_1877-1940

Ο γεροβοσκός[1]

 

Πόσα χρόνια πέρασα

κι άσπρισα κι εγέρασα

πάνω στα ψηλώματα

βόσκοντας τα πρόβατα!

 

Τις κορφες επάτησα

και νυχτοπερπάτησα

και σε δέντρα γερικά

είδα κι είδα αγερικά!

 

Σε ψηλές ανηφοριές

σα κοτσύφι χύθηκα

κι έπεσα σε ρεματιές

και αποκοιμήθηκα!

 

Πάνω στη καπότα μου,

φορεσιά και στρώμα μου,

είδα ονείρατα γυρτός

ξυπνητός και κοιμιστός!

 

Σ’ αητοράχη εσκάλωσα

με το λύκο μάλωσα

κι άναψα τρανές φωτιές,

σε τετράψηλες κορφές!

 

Είδα τ’ άστρι στο βουνό,

που το λεν’ Αυγερινό

και στη καθαρή βραδιά

χόρτασα τη ξαστεριά!

 

Μύρμηγκα δε ζήμιωσα

κι άνθρωπο δε θύμωσα.

Πήρα τα μικρά τ’ άρνιά,

σα παιδιά στην αγκαλιά!

 

Μια ζωήν επέρασα

κι είπ’ ο Θεός κι εγέρασα

και το χιόνι το πολύ,

μου ‘πεσε στη κεφαλή!

 

Άειντε προβατάκια μου,

περπατάτ’ αρνάκια μου,

πάμετε σιγά-σιγά

και μας ‘πηρεν η βραδιά…

 

[1] του Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940)

Advertisements

Written by nomosophia

22 Απρίλιος, 2008 στις 14:58

Αναρτήθηκε στις Γενικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: