ΝομοΣοφία

φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, δίκαιο

Λαογραφία

leave a comment »

Περί της ονοματοδοσίας[1]

 

 Ο τσομπάνος κάθεται διπλοπόδι στη ρίζα μιας ξινομηλιάς. Από τον κόρφο του μέσα έχει βγάλει μια καπνοσακούλα χάντρινη και στρίβει τσιγάρο σε τρυφερό καλαμποκόφυλλο.

 

         κάτσε, λέει στο παιδί, και θα σου πω.

         Ζυγομίλιουρα, … , λέμε την αρνάδα απάνω στο χρόνο. Την ‘ξαμηνίτικη τη λέμε ζυγούρα. Στα δύο χρόνια, άμα γεννήσει, τη λέμε μιλιόρα. Στο δεύτερο γέννο στεροπούλα. Στον τρίτο, τριτάρα …

 

… φλώρα (άσπρη), … ρούσα (καστανή), … κάλεσσα (με μαύρη βούλα σε λευκό μέτωπο).

 

Τις όμορφες προβατίνες οι μπιστικοί έχουν το ελεύτερο να τις βαφτίζουν Ρήνα και Βαγγελή κι άλλα κι άλλα ονόματα, από κείνα που τους πονάνε. Τις άλλες, τις σημαδιακές, τις βαφτίζουν με τα σημάδια τους, που είναι κι αυτά λογής, λογής: καραμάνα (μαύρο κεφάλι και λευκό μέτωπο), κάτσενα (καστανά πόδια), βάκρα (άσπρο κορμί, μαύρο κεφάλι και πόδια), μαυρομάτικη (μελανί στεφάνι γύρω από τα μάτια και μαύρος κύκλος στα πόδια, πάνω απ’ το νύχι). Το ίδιο και στα γιδερά. Άλλα λιάρα (ασπρόμαυρα) κι άλλα κανούτα (σταχτιά), γκόρμπα (μαύρα) και γκάλμπινα (κιτρινοκόκκινα), γκέσα (άσπρη κοιλιά και πόδια) και μπάρτζα (μαύρα, με καστανές πλάτες). Χώρια ύστερα τα ονόματα κατά το σκέδιο, ορθοκέρατα και ζαβοκέρατα, πισωκέρατα και τσιγκελοκέρατα.


[1] Μιχάλη Περάνθη, «Ο Τσέλιγκας», Εστία 1982.

Advertisements

Written by nomosophia

2 Ιουλίου, 2008 στις 14:58

Αναρτήθηκε στις Γενικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: