ΝομοΣοφία

φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, δίκαιο

Μεγάλη Ελλάδα

with one comment

 

Ο Ελληνισμός μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο[i]

Όσο με τη ναυτική συμμαχία των Αθηναίων το Αιγαίο αποτελούσε το κέντρο του ελληνικού κόσμου, κ’ οι σα στριφωμένες γύρω του ελληνικές πόλεις νιώθαν προστατευόμενες από την πάντα ετοιμοπόλεμη δύναμη της συμμαχίας, οι βάρβαροι Ανατολής και Βορρά κρατιόντουσαν μακρυά. Όταν τα θρακικά φύλα τόλμησαν να κατέβουν ως τον Έβρο, οι Αθηναίοι τους φράξανε το δρόμο προς τις παράλιες ελληνικές πόλεις, ιδρύοντας στο Στρυμόνα την Αμφίπολη, όπου στάλθηκαν 10000 άποικοι. Στον Πόντο άρκεσε η εμφάνιση αθηναϊκού στόλου, για ν’ ασφαλίση τους θαλάσσιους δρόμους και τα παράλια. Όταν ήταν ακμαία η αθηναϊκή δύναμη εν γένει δυνάμωσε κι ο ελληνισμός της Κύπρου. Αλλά και στην Αίγυπτο ελληνικός στόλος αγωνίστηκε καθώς είδαμε κατά των Περσών, ενώ κ’ η Καρχηδών φοβήθηκε το ναυτικό των Αθηναίων.

Με την ανταλκίδεια ειρήνη όμως όχι μόνο οι πόλεις της ασιατικής ακτής εγκαταλείφθηκαν, παρά κ’ η ανάμεσα θάλασσα χάθηκε για τον ελληνισμό. Και τα νησιά της, αν και τάχα «αυτόνομα», μα και οι κόλποι και τα παράλια της ίδιας της Ελλάδας μείναν ακάλυπτα κι άρχισαν συνάμα να κινούνται κ’ οι βορεινοί. Όλες οι παραλιακές πόλεις, απ’ το Βυζάντιο ως το Στρυμόνα, προστατευόμενες τώρα μονάχ’ από τα τείχη και τους μισθοφόρους τους, δεν θα κρατούσαν για πολύ σε εισβολή των θρακικών φυλών, ενώ οι ακόμα χαλαρά ενωμένοι πληθυσμοί της Μακεδονίας (που όλες τις διχόνοιές τους, όπως πρώτα οι Αθηναίοι, συδαύλιζαν τώρα κ’ οι Σπαρτιάτες, κ’ οι πόλεις της Χαλκιδικής) κινδύνευαν κι αυτοί να τους πλημμυρίσουν οι Οδρύσες απ’ την ανατολή, οι Τριβαλλοί απ’ το βοριά κ’ οι Ιλλυριοί απ’ τη δύση. Πίσω απ’ αυτούς πίεζε πια κ’ η προέλαση των κελτικών λαών, π’ απλώνονταν ανάμεσα στον Αδρία και το Δούναβι. Οι Τριβαλλοί άρχισαν τις ληστρικές επιδρομές τους κιόλας, που σε λίγο θα τις φτάναν ως τ’ Άβδηρα. Εισβάλαν κ’ οι Ιλλυριοί στην Ήπειρο, νίκησαν σε μεγάλη μάχη, όπου σκοτώθηκαν 15000 ηπειρώτες, πέρασαν διά πυρός και σιδήρου τη χώρα όλη ως τις κορυφογραμμές που τη χωρίζουν απ’ τη Θεσσαλία κ’ ύστερα στρίβοντας κατά πίσω χύθηκαν στη Μακεδονία απ’ τ’ αφύλαχτα φαράγγια των βουνών. Η Όλυνθος για να προφυλαχτή απ’ ανάλογους κίνδυνους ένωσε τις πόλεις της Χαλκιδικής στη συμπολιτεία εκέινη, που καταστρέφοντάς την οι Σπαρτιάτες άφησαν ανυπεράσδπιστα έτσι τα βορεινά του ελληνισμού στους βαρβάρους.

Τον ίδιο καιρό πολύ σοβαρώτερος κίνδυνος απειλούσε το δυτικό ελληνισμό: οι Καρχηδόνιοι, από τότε που καταστράφηκε η αθηναϊκή δύναμη, ξανάρχισαν να προχωράν στη Σικελία κ’ υπόταξαν την Ιμέρα στο βοριά, το Σελινούντα και τον Ακράγαντα, τη Γέλα και την Καμάρινα, ενώ ο τύραννος των Συρακουσών, ο Διονύσιος, για ν’ αποφύγη τη σύγκρουση, άφησε να γίνουν φόρου υποτελείς στους Καρχηδόνιους όλες οι πόλεις αυτές. Οι Κέλτες, εξ άλλου, διάβηκαν τις Άλπεις, χύθηκαν στην Ιταλία, καθυπόταξαν την ετρουσκική χώρα του Πάδου και περνώντας τ’ Απέννινα πυρπόλησαν τη Ρώμη, ενώ οι Σαμνίτες ώρμησαν στις ελληνικές πόλεις της Κάμπανίας, παίρνοντας τη μια μετά την άλλη, κι ο Διονύσιος κατέλαβε όσες ήταν στη χώρα των Βρεττίων. Μόν’ ο Τάρας αντιστάθηκε. Ισχυρές όμως πράγματι ήταν μόνο οι Συρακούσες, με τη δραστήρια τυραννία τους. Κ’ έτσι ο Διονύσιος με πολλούς αγώνες ξαναπήρε από τους Καρχηδόνιους τα παράλια της Σικελίας, ως τον Ακράγαντα, κατατρόπωσε τους ετρούσκους πειρατές κι άρπαξε το θησαυρό τους στην Άγυλλα, ενώ με μεγάλους εποικισμούς ως τις εκβολές του Πάδου και τα νησιά της ιλλυρικής ακτής, κυριάρχησε στην Αδριατική. Ο ηγέτης αυτός, με καλά ωργανωμένη κυβέρνηση και διοίκηση προνοητική, με δραστήρια κι αδέσμευτη κι αδίσταχτη αποφασιστικότητα κατά κάθε ασύμμετρης και τάχα δημοκρατικής ή τοπικιστικής «ελευθερίας», με τον ικανό στρατό του, από έλληνες, κέλτες, ίβηρες και σαβίνους μισθοφόρους, μ’ έναν ισχυρό στόλο και με μια παράτολμη, άπιστη, κυνική πολιτική απέναντι εχθρών και φίλων, φάνηκε σαν το τελευταίο έρεισμα και προπύργιο του ελληνισμού της δύσης – ηγεμών του τύπου εκείνου που εύχονταν, ύστερα από δεκαοχτώ αιώνες, ο μεγάλος φλωρεντίνος, «να σώση» τη σύγχρονή του Ιταλία, μέτοχος της κορυφαίας παιδέιας του καιρού του, με φιλόσοφους, καλλιτέχνες και ποιητές στην αυλή του, ποιώντας κι ίδιος τραγωδίες! Η τυραννία του Διονυσίου, κ’ η όχι λιγώτερο μακιαβελλική αρχή των Σπαρτιατών υπό τον Αγησίλαο, είν’ οι τύποι της ελληνικής πολιτικής στους ταραγμένους αυτούς καιρούς.

Αλλά μέλλονταν και πιο ταραγμένοι … Από την παιδεία, πούχε κέντρο της την Αθήνα, κι από σχολές ρητόρων και φιλοσόφων, ξεφύτρωσαν πολιτικές θεωρίες, που όσο πιο αμέριμνες για πραγματικές καταστάσεις και δεδομένες συνθήκες ήταν, τόσο ινδαλματικώτερα ξετύλιγαν «τύπους» και «λειτουργίες» ιδανικής πολιτείας και πολιτείας απόλυτης ελευθερίας και αρετής, που μόνη τάχα μπορούσε να γιατρέψη όλα τα κακά και να φέρη κάθε σωτηρία, παρά που, για την ώρα βέβαια, τα τέτοια δεν αποτελούσαν παρά κι άλλο ένα στοιχείο σύγχυσης μες την αλλοπρόσαλλη ζύμωση δεσποτισμού και δουλειάς, αυθαιρεσίας κι αδυναμίας, κάθε ακάθεκτης ροπής και τέχνης πλουτισμού, καθώς είχε πια παραφουντώσει ο φθόνος των φτωχότερων τάξεων, μάλιστα όπου η δημοκρατία τους έδιν’ ισονομία και μ’ αυτήν άρα και μεγαλύτερη αποφασιστική δυνατότητα – αφού ήταν δα κ’ οι περισσότεροι! Παράλληλα όμως, αν κανείς μελετήση πώς οι σχολές του Πλάτωνα, του Ισοκράτη και των άλλων, πώς η φιλοσοφία κ’ η ρητορική κι ο φωτισμός γενικώτερα μεταδόθηκαν κ’ επέδρασαν στις ελεύθερες πόλεις και στις αυλές των δυναστών και των τυράννων κι ως τη Σικελία, την Κύπρο, την Ποντοηράκλεια, αλλά και σ’ αυτές ακόμα τις σατραπικές αυλές, βεβαιώνεται πως πάνω από κάθε τοπικισμό κ’ επιμέρους ιδιοσύστατα πολιτεύματα αναδείχτηκε τότ’ ένα νέο είδος κοινωνίας, που θάπρεπε να θεωρηθή, αυτό τούτο, φορέας κυριαρχίας της παιδείας, κάτι τόσο άλλο απ’ την άξεστη εκείνη σπαρτιατική δεσποτεία.

_______________________
[i] Ιωάννη Γουστάβου Ντρόυζεν [Johann Gustav Droysen], «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου», σε μετάφραση Ρένου Η. Αποστολίδη, τ. 1, σ. 18-20, Ελευθεροτυπία, Αθήναι 1993
Advertisements

Written by nomosophia

7 Νοέμβριος, 2008 στις 14:58

Αναρτήθηκε στις Ιστορία

Ένα Σχόλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. Περσο-Ρωσσικών Ρίζων
    Αποπείρων Μακεδονίας

    330 πχ Ο Μεγας Αλέξανδρος περίφραξεν τους πρότους Ρώσσους, τους
    Μαγώγ του Περσικού Γώγ, με την Κάσπιαν πύλυν της Καυκάσιας Δερβεντίας.
    Οι Σκύθοι, Τούρκοι, και Ρώσσοι είναι ακριτές, βάρβαβρα αποσπάσματα των
    Πέρσων, ατμομπανιαρισταί ελαφοβοσκοί, και συνολικός αποτελούν το αιώνιον
    πλήγμα όχι μόνον του Ελλινισμού αλλά και του πολιτισμού.

    866 Ο Πατριάρχης Φώτιος εναρξεί σχίσμα κατα Πάπα Ρώμης Νικάλαον εξ
    αιτίας Βουλγαρικών επιπολαιοτήτων υπερ της Ρώμης. Τουτο σπιούνευσαν οι
    ανατολήται Πλατωνικοί Χρυστωμισταί μαύροι εκκλησιαστικοί οι οποιοί
    νίκησαν τους Αριστοτελιανούς Καπαδωκιαστάς λευκούς μετα πτώση ικονοκλασμού.

    1235 Οι Βούλγαροι αυτοκερύχθησαν Τρίτη Ρώμη εις Τούρνοβον,
    θέλοντας να πάρουν Ελλάς και Κωνσταντινούπολιν. Τουτο
    μετα υιοθετούν το 1589 οι Ρώσσοι. Προκηρούν τον προτόπορον
    κουμουνισμόν της πρότυπης οβσύηνας δια την σλαυοποίησην του κόσμου.
    Η αστική νοοτροπία είναι η ρίζα του ελλινικού πολιτισμού. Τιουτοτρόποως
    διεκδικώντες του συγγενοκεντρικού χοριάτικου φυσιολατρισμού είναι
    σλαβόσποροι οποίοι πρέπει να υπαστούν διωγμό δια την σωτηρία του ελλινισμού.

    1342 Οι κουμουνισταί Ζηλοταί ανέλαβαν εξουσίαν εν Θεσσαλονίκην
    σφάζωντας την αριστοκρατείαν επι διάταγμαν του Ρωσσικού πράκτοραν
    Γρηγωριού Παλαμάν. Ο Παλαμάς έφερε Σλαύους και Τούρκους να
    υποστήριξουν τον Καντακουζινόν να διαρρήξη τον αυτοκράτοραν το 1345.
    Ετσι οι Τούρκοι απέκτησαν γνώσην Ελληνικής αμύνης. Εσπειραν την
    ανατολήτηκην δαιμονίαν του ησυχασμού μετατρέπτοντας τους μοναχούς εις
    πράκτορες κουμουνισμού. Ο ησθχαζμός είναι παραίσθηση ταχυπνοήας. Τα
    σοσιαλιστικά μέτρα που επίβαλαν εις την κυβέρνιση κατέστρεψαν από μεσα
    το Βυζάντιο. Το 1584 Ανατολόφρονοι σφάζουν Πατριάρχη Λούκαρη και
    διώκουν Καλβινιστάς Μελανκθόν Βιτεμβούργης οποίοι ήθελαν να μας σώσουν
    από τούρκους.

    1824 Η Ρωσσια αντιτίθεται είς την δημιουργίαν μοναδικου Ελληνικού
    κράτους και δ’υπομνήματος της του Υπουργού Εξωτερικών Νεσσελρόδη
    (Γερμανός, οποίος ενικήσεν την θέσην του εναντίον τον Καποδίστριαν),
    προτείνει εις τας λοιπάς δυνάμεις την ίδρυσιν τριων κεχωρισμένον
    Ελληνικών κρατιδίων, υποτελών ταυτόχρονα εις Τουρκίαν και
    Ρωσσίαν, κατα παράδειγμαν Μολδοβλαχίας.

    1843 Επι εντολήν του Νεσσελρόδη αποστέλλεται ο πανσλαυιστής
    Αρχιμανδρίτης Ουσπένσκης δια να εξεγείρη το Αραβοκατοχημένων Χριστιανικόν
    ποίμνιον κατα των Ελληνόφωνων, δηλ Πατρ Ιεροσολύμων και Αντιοχείας και
    τελικώς επιτυγχάνει το 1847 την απόσπασιν της Αντιοχείας οποιοι
    τωρα διεκδικούν αφελληνοποίησιν διασποράς. Στρέφων πρως ταις
    Περσοζορωαστριανών των ρίζων, οι Ρωσσοι ασπάζων τους μονοφυσιταίς ως
    παρεξηγημένα θύματα των Ελλήνων, και μηχανεύουν ταχα Αραμαήστα ευαγγέλια
    να διαψεύσουν τα Ελληνιστά. Τουτες προσπαθείες επιτυγχάναν αιώνα
    αργότερα με το Μιχαήλ Αφλάκη, οποιος ίδρυσεν το κομμαν Βάαθ του
    Σαδδάμη και Ασσάδη.

    1870 Οι Πανσλαυισταί κατήνεγκον νέον δεινόν πλήγμα κατά του
    Οικοθμενικού Πατριαρχείου διά της εκδόσεως Τουρκικού φιρμανίου
    δια την ίδρυσιν Αυτοκεφάλων Βουλγαρικών φυλετικών παρασυναγωγών,
    ταχα Εξαρχία, κατα διαταγμαν του Ρωσσου πρέσβεως Ιγνάτιευ,
    κατάγωγος οποιου τωρα διεκδικεί Καναδική προθυπουργεία. Τωρα
    διασρέφουν το συνοδικό ανάθεμα κατα φυλετισμό εναντίον δισποράν.
    Διαθεσαν πεντομύρια ρουβλίων το 1872 προς εκσλαυισμόν Αγίου Ορως και
    εκδίωξιν Ελλήνων Μοναχών οσων ουδέν ασπάζων τον δαιμονικών περσογεννής
    ησυχασμόν.

    1878 Η Ρωσσια αναγκάζει την Τουρκίαν να υπογράψη Συνθήκην Αγίου
    Στεφάνου (προκύπτρων σημερινών Σλαβο Σκοπιανών) δι ης δημιουργείται
    Μεγάλη Βουλγαρία (συμπεριλάμβων Θεσσαλονίκην) έργον εξ ολοκλήρου του
    Ιγνάτιευ οστις κατα την υπογραφήν ανεφώνησεν ¨και τώρα εάν οι Ελληνες
    το επιθυμούν δύνανται να μεταβούν εις Κωνσταντινούπολιν κολυμβώντες¨.

    1923 Ο Πλαστίρας έσφαξεν τους Μακεδονονίκας και επέτρεψεν τους
    ανατολίτας Βαφιάδην και Ζαχαριάδην ενάρξουν ενφύλιον πόλεμον. Ο
    Μελέτιος Μεταξάκης θέλει να μεταφέρη το Πατριαρχίον εις Μόσχαν κατα
    πρόσκλυσην Λένινως και οργανόνουν Σύνδεσμον ταχα πανορθοδόξεως
    νεολέας. Το 1937 ο Στάλινας εκτοπίζει 285 χιλ ελληνορώσσους εις
    Αρχάγγελον και Σιβηρίαν και τους σφάζει. Οι μαύροι τράγοι αναγκάζουν
    ακόμι Μεταξά και χούνταν να ασπασθούν σοσιαλιστικάν μέτραν.

    Lakis Velotris

    15 Νοέμβριος, 2008 at 14:58


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: